‘Het voetbal in Den Bosch leeft weer’

Bij het verrassende FC Den Bosch is Wouter van der Steen (28) één van de smaakmakers: de doelman uit Vught pakte al de nodige punten voor zijn ploeg. Awaydays NL sprak met hem over zijn carrière, het succes van Den Bosch en de mindere kanten van de voetballerij.

Je was succesvol bij Helmond Sport en FC Den Bosch, maar bij SC Heerenveen ben je nooit de eerste man in het doel geworden. Ben jij een typische KKD-keeper? Of gedij jij nou eenmaal beter in de eigen provincie?

Je zou me als KKD-keeper kunnen typeren omdat ik nooit eerste keeper in de Eredivisie ben geweest. Het is zeker niet zo dat ik beter gedij in Brabant, want ik heb het in Heerenveen heel erg naar mijn zin gehad, ook op persoonlijk vlak. Naar mijn idee heb ik daar ook naar behoren gepresteerd. In de wedstrijden die ik daar heb gespeeld heb ik mijn niveau gehaald, ik kan mijzelf daarvoor in de spiegel aankijken. Als de club dan vindt dat het niet goed genoeg is of dat ze een betere keeper kunnen krijgen dan moet je dat respecteren. Ik had heel graag op langere termijn kunnen laten zien wat ik kan en ik ben ervan overtuigd dat ik voor de groep van waarde had kunnen zijn. Maar ja, ik maak de opstelling niet.

De meeste Friese supporters vinden ook dat jij van waarde had kunnen zijn, dat je meer had moeten spelen.

Dat is leuk om te horen, maar het is een keuze van de club geweest en het is zoals het is.

Even terug naar het begin. Jouw professionele carrière begon bij Helmond Sport. Keepen voor weinig publiek, op een kunstgrasmat en in een niet al te groot stadion. Is dat niet demotiverend voor een speler?

Nee, daar ben je totaal niet mee bezig. Ik heb er drie jaar in de jeugd gespeeld en als je dan in het eerste komt ben je daar al superblij mee. Op zo’n jonge leeftijd zit je niet in de fase dat je zegt dat iets demotiverend is, je bent vooral blij dat je de kans krijgt.

Is dat nu nog steeds zo, of voelt een bezoek aan Telstar of Jong PSV toch anders dan een wedstrijd bij pak ‘m beet FC Twente of Sparta?

Het is wel anders, maar het is niet dat je op het veld staat en jezelf dan afvraagt waar je mee bezig bent. Je wil die wedstrijd winnen, je weet waar je voor speelt en dat is belangrijk. Tuurlijk zijn wedstrijden in grotere stadions wel leuker, je gaat automatisch mee in die sfeer. Maar het is absoluut niet zo dat kleinere stadions demotiverend zijn.

Hoe kijk je terug op jouw tijd in Helmond?

Heel goed. Ik heb er tien jaar rond gelopen en het is niet voor niks dat je er zo lang zit. Ik heb vanuit de jeugd tot aan het eerste elftal met veelal dezelfde mensen gewerkt, daar bouw je dan een hele warme band mee op. Sportief was mijn eerste jaar top, we werden vierde, ver boven verwachting. Toen heb ik mijn contract met drie jaar verlengd met het idee de volgende stap te maken zodat de club later aan mij zou kunnen verdienen. Dat is toch een beetje anders gelopen.

Had je de stap hogerop eerder willen maken?

Dat was wel het idee op het moment dat ik mijn contract verlengde. Na het eerste seizoen had ik een zwak jaar en de seizoenen daarna zijn we ook als club naar beneden gezakt. Dan is het lastig om een stap te maken, dus toen ik transfervrij was heb ik tegen de club gezegd dat het tijd was om verder te kijken. Dat werd dus Heerenveen, als tweede keeper. Je moet de stap niet onderschatten, van een club onderin de Keuken Kampioen Divisie naar een subtopper in de Eredivisie. Als je de kans krijgt om die stap te maken moet je het gewoon doen.

Ging je er niet heen met het doel om eerste keeper te worden?

Ik ben in zoverre nederig dat als ik op het trainingsveld zie dat de andere keeper beter is ik geen stennis ga lopen schoppen. Dat was bijvoorbeeld met mij en Erwin Mulder het geval, hij was gewoon beter. Bij Helmond Sport kwam op een gegeven moment Björn Sengier. Met alle respect, maar toen dacht ik wel als ik het gevoel heb minstens gelijkwaardig te zijn aan mijn concurrentie. Dan word ik wel iets lastiger, maar altijd met respect.

Ik ging er dus ook heen voor de ervaring. Ik had zes jaar in de Keuken Kampioen Divisie gespeeld en kende alles al. Ook wilde ik heel graag weten hoe mij niveau zich verhield ten opzichte van de Eredivisie, al is het maar op de training. Bij Heerenveen kon ik stappen maken en daar ben ik volgens mij wel in geslaagd.

Na twee seizoenen Heerenveen keek je deze zomer verder.

Bij Heerenveen zijn er ook dingen gebeurd waar ik het niet mee eens was, die gewoon klote waren. Daardoor besloot ik na twee jaar verder te kijken.

Waar was jij het niet mee eens?

Vooropgesteld: ik hou er niet zo van om verwijten te maken. Bij alles wat er is gebeurd kijk ik eerst naar mijzelf. Wat heb ik gedaan? Hoe sta ik erin? Kan ik mijzelf in de spiegel aankijken?

Toen Warner Hahn in augustus 2017 geblesseerd raakte speelde ik drie wedstrijden op rij. Toch werd op de allerlaatste dag van de transferperiode Martin Hansen gehaald, die meteen ging spelen. Op dat moment voel je je wel in de maling genomen. Binnen de club zeiden ze altijd dat ze vertrouwen in me hadden als ik er zou moeten staan. Ik kreeg ook positieve feedback na de wedstrijden die ik gekeept had. Tegen Groningen en Heracles speelden we gelijk en deed ik het prima, tegen ADO wonnen we maar maakte ik een fout bij een tegengoal. Het leek wel of er toen paniek in de tent was, dat ze dachten dat ik het toch niet kon. En toen was er dus Hansen. Dan heb je wel zoiets van ‘oké, dit is dus de voetballerij’. Zij maken die keuze omdat zij denken dat ze er beter van worden en dat moet je respecteren. In de winterstop van dat seizoen kon ik een stap naar het buitenland maken, naar Japan. Ik wilde heel graag maar Heerenveen liet mij niet gaan. Toen was het helemaal klaar.

Nogmaals, dat Heerenveen die beslissing heeft genomen om Hansen te halen is niet omdat ze mij een sukkeltje of een klootzak vinden, maar omdat zij menen dat ze met Hansen een betere keeper hebben. Dat respecteer ik, maar je mag er wel wat van vinden. Ik vind dat ik bij Heerenveen mijn niveau gehaald heb en blijkbaar vonden ze het bij de club niet goed genoeg om eerste keeper te worden.

Laat ik duidelijk zijn: Ik had de tijd in Heerenveen voor geen goud willen missen. Ik heb er ook supermooie mensen leren kennen, jongens waar ik nog steeds contact mee heb: Doke Schmidt, Lucas Woudenberg, Yuki Kobayashi, Henk Veerman, Dave Bulthuis. We hebben een groepsapp en spreken nog steeds weleens af. Dat is voor mij veel meer waard dan het sportieve verhaal.

Deze zomer ging je dus weg bij Heerenveen. Een proefperiode bij het Deense Viborg FF liep op niets uit.

Nadat Heerenveen mij niet naar Japan liet gaan in de winter was het voor mij wel duidelijk dat ik de club zou gaan verlaten. Dat snapten ze wel bij Heerenveen. Ik had ook wel door dat na twee jaar reservekeeper te zijn geweest er geen Eredivisieclubs voor mij in de rij zouden staan. Ik wilde graag een buitenlands avontuur aangaan, realiserende dat het moeilijk zou worden om een club te vinden. Ik was na drie wedstrijden bij Heerenveen aan de kant geschoven dus dan gaan mensen ook denken dat je niet goed genoeg bent. Op een gegeven moment kwam mijn zaakwaarnemer met Viborg, zij waren op zoek naar een keeper. Bij Heerenveen zitten veel Deense jongens en de club had bij hen navraag over mij gedaan. Ze waren positief over mij geweest en dus wilde Viborg mij graag zien. Dat vond ik prima, maar ik wilde wel weten wat er tegenover zou staan. Stel dat je er naartoe gaat en ze doen een aanbieding die drie keer niks is, dan heb je daar gewoon een week vergooid. Je wil op voorhand wel weten waar je het voor doet. Wat dat betreft is het gewoon business. Ik ben daar vier dagen geweest, heb een wedstrijd gespeeld en de feedback was dat ze mij een prima keeper vonden maar dat ze mij het afgesproken bedrag niet waard vonden. Klaar, punt. Daarna kwam de negatieve kant van de voetballerij ook weer naar boven. Hun keeperstrainer zou nog contact met mij opnemen waarom ze die keuze hadden gemaakt maar daar heb ik ook nooit meer wat van gehoord. Toen was het voor mij wel klaar, ik had ook geen zin om daar achteraan te moeten gaan bellen.

En toen kwam vrij snel daarna FC Den Bosch.

In het begin van de transferperiode heb ik alle binnenlandse interesse opzij geschoven. Toen Viborg niet doorging moest ik toch schakelen. Toen kwam Den Bosch en ik kom hier uit een regio dus ik vond het gelijk leuk. Ik ben toen met de trainer gaan praten en daar hield ik een positief gevoel aan over. Nu ben ik heel blij dat ik hier ben.

Hoe dit half jaar is gelopen had jij zeker niet verwacht toen je hier tekende?

Dit had niemand kunnen denken.

Het succes van Den Bosch is terug te zien in de publieke belangstelling, zeker nu de M Side eindelijk open is.

In het begin van het seizoen was de M Side gesloten. Tegen FC Twente is die pas open gegaan, op 9 november. Zes wedstrijden hebben we dus voor een lege tribune gespeeld, als ik dat vergelijk met nu is het een wereld van verschil. Zeker in die wedstrijd tegen Twente merkte je in de groep dat er iets gebeurde. We speelden een eerste half uur, dat heb ik nog nooit gezien, echt alles lukte. Dat je uiteindelijk die wedstrijd dan wint en feest kan vieren met de supporters, dat is heel bijzonder. Als ik ook van de jongens die hier langer zitten hoor hoe het leeft in de stad, dat is heel leuk.

Hoe is jouw band met supporters in het algemeen?

Bij Helmond heb ik tien jaar gespeeld en het is een relatief kleine club, daar kende ik ook mensen van de supportersgroep. Daar heb je dan wel echt binding mee. Dat contact met de supporters heb ik hier minder, de club is ook groter. Daar is het meer ons kent ons, dan ben je sneller geneigd om ergens binnen te lopen. En ik zit hier natuurlijk ook nog maar een half jaar, als je het aan Danny Verbeek vraagt zal het vast anders zijn.

Je hebt zelfs een eigen liedje.

Bij Helmond zijn ze daar mee begonnen. De supporters zingen mijn naam op de melodie van het nummer dat darter Vincent van der Voort bij zijn opkomst heeft. Dat liedje is mee naar Heerenveen gegaan en nu ook naar Den Bosch. Vooral bij Heerenveen was dat echt supergaaf. Voor aanvang van mijn eerste wedstrijd in de basis zette ze hem volle bak in. ‘Waar kom dit opeens vandaan?’ dacht ik.

Welk van de drie clubs had volgens jou de beste supporters?

Het is heel cliché, maar voor alle drie de supportersgroepen heb ik respect. Helmond is een klein clubje en het is de laatste jaren geen vetpot geweest. Toch is er altijd nog een vaste kern van 50 à 60 man is die naar alle uitwedstrijden gaat. Als je dan bijvoorbeeld Cambuur ziet, toch een grote club, die speelden hier en het uitvak ging niet open omdat er te weinig aanmeldingen waren. Cambuur is toch een flinke club. Het is dan misschien wel ver rijden, maar het blijft apart. Hier bij Den Bosch zie je ook dat het weer leeft. Tegen Eindhoven en RKC verloren we en toch bleven de mensen positief, zowel tijdens als na de wedstrijd, dat heb ik niet eerder meegemaakt. Bij Heerenveen had ik toch minder gevoel bij de supporters omdat je niet speelt. Het is ook jammer dat bij Heerenveen de toeschouwersaantallen terug lopen, want het is echt een mooi stadion. Ik hoop dat Heerenveen er weer bovenop komt. Ik ga niet kiezen tussen de clubs, want dan is er altijd wel iemand boos haha.

Ook qua uitsupport doet Den Bosch het goed. Ben je daar mee bezig tijdens de wedstrijd?

Als je voor de wedstrijd zwaait of klapt naar zo’n vol uitvak is dat gaaf, dat die mensen er weer zijn. Dat geeft wel een super positief gevoel. Tijdens de wedstrijd voel je het niet, dan ben je echt met de wedstrijd bezig. Maar als je even je momentje hebt voor de wedstrijd en je kijkt naar het uitvak, dan ben je er wel van bewust.

Wat was hier jouw hoogtepunt tot nu toe? De periodetitel tegen FC Dordrecht?

Twente-thuis. Voor mij persoonlijk zou ik het winnen van de beste keeper van de tweede periode of de wedstrijd bij Go Ahead Eagles kunnen kiezen, maar waar ik het meeste plezier uit heb gehaald is die wedstrijd. De M-Side was voor het eerst open en toen ik het veld opkwam was het toch anders dan die lege vlakte in de voorgaande thuiswedstrijden. Dat je als je coacht op het veld de galm hoort, zoals in een lege Galgenwaard tegen Jong FC Utrecht, dat is verschrikkelijk.

Dus niet de periodetitel?

We hadden al een serie dat we zes wedstrijden hadden gewonnen en dan winnen van Twente. We speelden zo goed, alles zat in die wedstrijd. Op een of andere manier hielden we stand en toen kwam de ontlading. Het feestje voor de nieuwe tribune, dat vergeet ik niet meer. In Dordrecht is er na de periodetitel nog wel meer gefeest omdat we toen iets tastbaars hadden, maar toch kies ik voor Twente-thuis.

Is er ook een dieptepunt geweest?

Voor mij persoonlijk was dat het begin van het seizoen. Ik kwam laat binnen, net voor de competitiestart, en de eerste vier à vijf wedstrijden zat ik er nog niet lekker in. Ook als team waren wij nog zoekende. We haalden niet zoveel punten en er gingen een paar ballen in die ik had moeten pakken. Je wil je heel graag bewijzen, de mensen hebben hun nek uit gestoken voor jou omdat ze in je geloven en als dat dan in eerste instantie niet lukt voelt het alsof je ze in de steek laat. Als ik nu een fout maak stap ik er wat makkelijker overheen. Het klinkt stom maar ik heb nu wel wat meer krediet. We hebben in deze fase zoveel vertrouwen opgebouwd dat we makkelijker over de nederlagen bij Eindhoven en RKC heen stappen, alhoewel het klote blijft dat je ze verliest.

En ten slotte een korte blik op de toekomst. Wanneer is het seizoen voor jou geslaagd?

Dat is ook altijd zo’n waardeloze vraag haha. Als je nu ziet hoe de club weer leeft en hoeveel mensen er komen kijken dan mag je daar best van genieten, maar ik vind ook dat we nu een podium hebben bereikt dat we tot het einde toe om promotie mee willen doen. Als het via het kampioenschap niet lukt dan kan het misschien nog via de play-offs. Het seizoen is voor mij geslaagd als we tot het einde toe volle bak gestreden hebben. Na magere jaren voor de club dit teweeg brengen is al iets heel positiefs en dat geeft extra garantie dat als het dit jaar niet lukt wij de komende jaren de stap naar de Eredivisie kunnen maken. Het voetbal in Den Bosch leeft weer en laat dat een positieve stimulans voor de toekomst zijn.

En voor jou persoonlijk?

Ik ben nu totaal niet bezig met een volgende stap. Het zit wel in mijn achterhoofd dat het mij heel tof lijkt om ooit nog in het buitenland te spelen. Ik heb alleen ook wel geleerd dat het zo moeilijk is om iets te plannen. Je kan zelf van alles willen maar alles moet op zijn plaats vallen, ik heb mijzelf voorgenomen om hard te werken bij de club waar ik zit. Als ik ooit in de verre toekomst naar het buitenland zou kunnen sta ik daar absoluut voor open.

Nog voorkeuren voor een land?
Ik denk niet dat ik in één van de grote competities terecht ga komen. Ik heb heel goed contact met Jop van der Linden en die speelt nu in Australië, dat lijkt me wel wat. Japan leek me ook wel gaaf, dat ketste toen helaas af. In de Verenigde Staten zie ik mezelf ook nog wel spelen. Als je het mij nu vraagt kies ik deze drie landen, maar het is niet zo dat als er iets anders komt dat ze niet mogen bellen haha. Maar mijn kop staat er nu nog niet naar, daarvoor is het bij Den Bosch veel te mooi.

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *